Świat sportu i biegania
Biegacze to ludzie kreatywni, co udowadniają ci, których złapano na stosowaniu niedozwolonego dopingu. Wielu z nich potrafi się tłumaczyć w niezwykle uroczy sposób. Przedstawiamy najciekawsze, a jednocześnie najśmieszniejsze tłumaczenia biegaczy złapanych na stosowaniu niedozwolonego wspomagania.
Mistrzyni olimpijska w maratonie sprzed kilku miesięcy, Kenijka Jemima Sumgong, została złapana na stosowaniu EPO. Jako efekt pojawia się pytanie – czy można wierzyć w kenijskie superwyniki?
Rozgłos, jaki zyskały afery dopingowe, sprawia, że przeciętny człowiek wyobraża sobie, że gdyby wziął jakiś środek dopingujący, biegałby dużo szybciej niż zwykle. Tymczasem to nie działa tak prosto.
Wydarzenia ostatnich tygodni doskonale uświadamiają nam, jak bardzo politycznym tworem jest sport. Czy jest to kwestia dopingu czy oszustw innego rodzaju, bieżące kompromisy nie pozwalają na cieszenie się w pełni oglądanymi zawodami.
Biegacz amator na dopingu – to brzmi zabawnie. Wielce wątpliwe, że w grupie biegaczy, którzy biegną w maratonie, żeby złamać 4 godziny, ktoś „się szprycuje”. Uśmiech politowania budzi myśl, że wąsaty pan Edek przed startem raczył swój organizm EPO, czy też stojący obok nas triathlonista amator poprawiający przed startem okularki, do suplementacji w tym sezonie włączył hormon wzrostu. Jednak sport amatorski nie jest wolny od nielegalnego wspomagania.
Jest rok 1904, letnie Igrzyska Olimpijskie w St. Louis, maraton w pełnym słońcu. Po przekroczeniu linii mety Amerykanin Thomas Hicks traci przytomność na kilka godzin, ale zdobywa złoty medal. Później przyznaje się, że morderczy bieg wygrał dzięki strychninie zapitej mocną brandy.
