Artykuł sponsorowany

Kiedy 27 września maratończycy staną na linii startu, za każdym z nich będzie kryło się wiele tygodni przygotowań. Wczesne pobudki, kolejne treningi, setki przebiegniętych kilometrów, regeneracja i dni, w których zamiast motywacji trzeba było znaleźć po prostu konsekwencję.

Sam bieg potrwa kilka godzin. Przygotowanie do niego może zająć miesiące, a w przypadku bardziej doświadczonych zawodników – lata. To właśnie dlatego maraton trudno sprowadzić wyłącznie do tego, co wydarzy się między startem a metą.

Najtrudniejszy trening nie zawsze jest tym najdłuższym

Przygotowanie do maratonu ma swoją rutynę. Budzik może zadzwonić o 5:30, choć za oknem jest ciemno, a większość miasta jeszcze śpi. Innym razem trening trzeba zmieścić pomiędzy pracą, obowiązkami i życiem rodzinnym. Są dni, kiedy pada deszcz, jest zimno albo zwyczajnie brakuje ochoty na wyjście z domu.

Ale plan treningowy nie składa się wyłącznie z trudnych jednostek. Równie ważne są spokojne biegi, regeneracja i dni odpoczynku. Dla wielu biegaczy właśnie tego najtrudniej się nauczyć – że progres nie zawsze oznacza dołożenie kolejnego kilometra czy zwiększenie tempa. Czasem najlepszą decyzją jest odpuścić trening i pozwolić organizmowi się zregenerować.

To właśnie setki takich niewielkich decyzji budują formę potrzebną na maratońskim dystansie.

Zegarek pomaga, ale nie pobiegnie za nas

Współczesny biegacz ma do dyspozycji więcej danych niż kiedykolwiek wcześniej. Tempo, tętno, dystans, przewyższenia, obciążenie treningowe – wszystko można sprawdzić na zegarku lub w aplikacji.

Dane są przydatne, ale podczas maratonu nie rozwiążą każdego problemu. Około trzydziestego kilometra może pojawić się zmęczenie, którego nie da się wyłączyć jednym kliknięciem. Wtedy znaczenie ma doświadczenie z treningów: znajomość własnego organizmu, umiejętność odpowiedniego rozłożenia sił i świadomość, kiedy można przyspieszyć, a kiedy lepiej zachować energię na kolejne kilometry.

Dlatego przygotowanie do maratonu to również nauka reagowania na sytuacje, których nie da się przewidzieć.

W przygotowaniach rzadko biegnie się samemu

Nawet jeśli podczas zawodów każdy zawodnik ma własny numer i własną trasę, przygotowania często są wspólnym przedsięwzięciem.

Jest trener, który pomaga zaplanować trening i odpowiednio reagować na postępy. Jest grupa biegowa, z którą łatwiej wyjść na trening, szczególnie wtedy, kiedy samemu najchętniej zostałoby się w domu. Są bliscy, którzy muszą zaakceptować kolejne godziny spędzone na treningach, wcześniejsze pobudki czy weekend podporządkowany długiemu wybieganiu.

W dniu zawodów ten wysiłek widać również przy trasie. Za każdym biegaczem stoi często znacznie więcej osób, niż mogłoby się wydawać.

Ostatnie kilometry uczą najwięcej

Maraton ma swoją specyfikę. Pierwsze kilometry często mijają szybko, szczególnie gdy towarzyszą im emocje startu i tłum innych zawodników. Później tempo staje się bardziej świadome, a około trzydziestego kilometra zaczyna się moment, o którym wielu maratończyków mówi jeszcze długo po zawodach.

Właśnie wtedy przygotowanie spotyka się z rzeczywistością. Plan może zakładać określone tempo, ale organizm ma swoje zdanie. Pogoda może być inna niż podczas treningów. Na trasie może wydarzyć się coś nieprzewidzianego.

Dlatego dobry maraton nie zawsze oznacza realizację planu co do sekundy. Czasem sukcesem jest odpowiednie reagowanie na to, co dzieje się podczas biegu, i doprowadzenie założenia do końca mimo zmieniających się warunków.

Co naprawdę pomaga ruszyć dalej?

Nie ma jednej odpowiedzi. Jednego dnia będzie to konkretny wynik zapisany w planie treningowym. Innym razem świadomość, że za kilka tygodni czeka ważny start. Dla części osób największą pomocą będzie grupa treningowa albo ktoś bliski, kto pojawi się przy trasie.

Z czasem motywacja może się zmieniać. Początkowo wystarczy chęć przebiegnięcia pierwszego maratonu. Później pojawia się potrzeba poprawienia wyniku, powrotu po przerwie albo sprawdzenia, czy można zrobić coś, co jeszcze niedawno wydawało się poza zasięgiem.

I właśnie dlatego przygotowanie do maratonu jest tak indywidualne. Ten sam dystans może wymagać od jednego zawodnika przede wszystkim konsekwencji, od innego cierpliwości, a od jeszcze innego odwagi, żeby po raz pierwszy stanąć na starcie.

42,195 km to efekt wielu wcześniejszych kroków

Kiedy 27 września zawodnicy ruszą ulicami Warszawy, kibice zobaczą przede wszystkim kilka tysięcy osób pokonujących ten sam dystans. Każdy z nich będzie jednak miał za sobą własne tygodnie przygotowań, treningi wykonane zgodnie z planem i te, które nie poszły zgodnie z założeniami.

Mercedes-Benz GLC Coupé, który poprowadzi maratończyków na trasie, będzie jednym z elementów tego dnia. Dla samych zawodników najważniejsze pozostanie jednak to, co przywieźli ze sobą na start: doświadczenie z treningów, przygotowanie i własny sposób na pokonanie kolejnych kilometrów.

Bo zanim pojawi się meta, trzeba przejść przez wszystkie wcześniejsze kroki. To one sprawiają, że w dniu maratonu można wreszcie zrobić ten pierwszy.

Autor: Magdalena Jandzińska